sytuacja prawna wspólników
I. Obowiązki wspólników
Uregulowane przez KSH:
1. obowiązek pokrycia udziału w kapitale zakładowym
2. obowiązek wyrównania brakującej wartości aportu (w przypadku wniesienia aportu) (art. 175 KSH)
Zapisane w umowie za zgodą wspólnika:
3. obowiązek dopłaty (art. 177-179 KSH)
Dopłaty to jeden ze sposobów uzyskania przez spółkę dodatkowych środków finansowych. W zamian za wniesienie dopłat nie otrzymuje się dodatkowych udziałów. W sensie ekonomicznym są pożyczką udzielaną spółce przez wspólników, w sensie prawnym nie mają jednak nic wspólnego z pożyczką.
Inicjatywa pochodzi od zarządu. Występuje on do zgromadzenia wspólników, które określa wysokość i terminy dopłat uchwałą wspólników (potrzebna bezwzględna większość głosów). Dopłaty obciążają wszystkich wspólników.
· Wysokość dopłat:
Dopłaty powinny być uiszczane przez wspólników równomiernie w stosunku do ich udziałów (art. 177 § 2 KSH), a ich wysokość musi być zapisana w umowie spółki (np. maksymalna kwota dopłat to ½ objętych udziałów).
Kapitał zakładowy = 200 000. Wspólnicy zobowiązani są do dopłat w wysokości 2x objęte udziały. Ile środków maksymalnie można uzyskać z dopłat? 400 000, bo 2×200 000.
Zgromadzenie wspólników uchwala łączną sumę dopłat = 220 000. Jak to rozłożyć? „A” ma 20% udziałów, wnosi więc 20% z 220 000, czyli 44 000 dopłaty. „B” ma 40 % i wpłaca 88 000 itd.
· Termin dopłat:
Termin ustalają wspólnicy, np. miesiąc. Jeśli w tym czasie wspólnik nie wniesie dopłaty, to zgodnie z art. 178 § 2 KSH grożą mu wysokie odsetki (13%) oraz wyrównanie powstałej szkody.
· Zwrot dopłat:
Spółka ma obowiązek zwrotu dopłat, chyba, że były one potrzebne na pokrycie straty bilansowej (art. 179 KSH). Zwrot dopłat należy ogłosić w Monitorze Sądowym i Gospodarczym, a wypłata może nastąpić dopiero po 3 miesiącach od dnia ogłoszenia zwrotu.
Dopłaty mogą być uchwalane dowolnie często, nie można jednak przekroczyć maksymalnej kwoty ustalonej umową spółki.
Jeżeli wspólnik ma ponad 50 % udziałów, to bez jego głosu nie można podjąć uchwały o dopłatach.
4. obowiązek świadczeń niepieniężnych związanych z udziałem (art. 176 KSH)
W umowie wspólnik może zobowiązać się do powtarzających się świadczeń niepieniężnych. W umowie spółki należy oznaczyć rodzaj i zakres takich świadczeń.
W zamian za te świadczenia otrzymuje się wynagrodzenie (nie większe, niż stawki rynkowe), nawet gdy bilans nie wykazuje zysku.
Zobowiązanie musi być wykonywalne, co oznacza, że nie może zostać odwołane dopóki działa spółka lub do momentu zmiany umowy spółki.
Zgodnie z art. 176 § 3 KSH, jeśli wspólnik zobowiązał się do powtarzających się świadczeń niepieniężnych, to zbycie udziału lub jego części bądź obciążenie udziału, może nastąpić jedynie za zgodą spółki, chyba, że umowa spółki stanowi inaczej. W przypadku zbycia udziału, obowiązek świadczeń niepieniężnych przechodzi na nabywcę.
Istotne jest odróżnienie obowiązku świadczeń niepieniężnych od aportu. Za aport otrzymujemy udziały, a za świadczenie tylko wynagrodzenie.
II. Uprawnienia wspólników
a) majątkowe
1. Prawo do uczestnictwa w zyskach (prawo do dywidendy)
Z zyskiem mamy do czynienia wtedy, gdy sprawozdanie finansowe na koniec roku obrachunkowego wykazuje zysk = nadwyżkę aktywów nad pasywami (zysk brutto). Po odprowadzeniu podatku – zysk netto. Moment bilansowy to koniec roku obrotowego, czyli dzień, na który sporządza się sprawozdanie.
Sprawozdanie finansowe sporządza zarząd (niekoniecznie osobiście). Ma na to trzy miesiące od końca roku obrotowego, co oznacza, że sprawozdanie musi być gotowe najpóźniej do 31 marca (w PL rok obrotowy pokrywa się zwykle z kalendarzowym). Następnie ocenia je rada nadzorcza lub komisja rewizyjna. Ostatecznie zatwierdza je zgromadzenie wspólników, które musi się odbyć przed upływem 6 miesięcy od końca roku obrotowego.
Art. 191 KSH: wspólnik ma prawo do udziału w zysku przeznaczonym do podziału. Część lub całość zysku odprowadza się np. na kapitał rezerwowy czy na fundusz rozwoju. Może się więc zdarzyć, że, mimo iż sprawozdanie wykazuje zysk, wspólnicy nie otrzymają dywidendy.
Jeśli umowa nie stanowi inaczej, udział w zyskach jest proporcjonalny do udziału w spółce (art. 191 § 3 KSH).
Art. 192 KSH: kwoty do podziału nie mogą być większe, niż: zysk za ostatni rok obrotowy + środki przekazane na rezerwy w poprzednich latach – strata.
Za rok 1999 zysk netto wynosił 200 000 zł, z czego na fundusz rezerwowy przekazano 120 000 zł. Do podziału 80 000 zł.
W 2000 r.: strata 300 000 zł.
W 2001 r.: zysk 20 000 zł, całość przekazana na fundusz rezerwowy, do wypłaty 0 zł.
W 2002 r.: zysk 400 000 zł.
Pyt: jaką kwotę można przeznaczyć do podziału za 2002 r.? Czy można całość, czyli 400 000?
Nie. Zgodnie z art. 192 KSH do podziału możemy przeznaczyć:
400 000 zysku – 300 000 straty + 140 000 na fundusze rezerwowe w ostatnich latach = 240 000 zł.
W spółce akcyjnej na wypłatę dywidendy może być przeznaczony zysk z kapitałów rezerwowych utworzonych w okresie nie przekraczającym trzech ostatnich lat obrotowych. Dla sp. z o.o. nie ma takiego przepisu.
2 lutego 2003 X sprzedaje swoje udziały Y’owi. Bilans za 2002 r. wykazuje 1 000 000 zł zysku. Zgromadzenie zatwierdzające sprawozdanie za 2002 r. odbywa się 5 czerwca 2003 i decyduje, że 900 000 zł zostanie przekazane na dywidendy. Pyt: Komu się należy dywidenda: X’owi czy Y’owi? Y’owi, mimo że w 2002 nie był wspólnikiem, ponieważ:
Prawo do udziału w zyskach nie jest związane z osobą, tylko z udziałem w spółce. Zgodnie z art. 193 KSH, uprawnionymi do dywidendy za dany rok obrotowy są wspólnicy, którym udziały przysługiwały w dniu dywidendy.
· Dzień dywidendy:
Dzień, w którym ustala się listę wspólników uprawnionych do dywidendy. Wg kodeksu jest to dzień uchwały o podziale zysku. Jeśli umowa na to zezwoli, zgromadzenie wspólników może ustalić dzień dywidendy inaczej, np. stwierdzić, że ustala się dzień dywidendy na 25 lipca 2003. Dzień dywidendy można wyznaczyć tylko wprzód, i nie dalej niż 2 miesiące od daty podjęcia uchwały.
· Zaliczka na poczet dywidendy:
Zgodnie z art. 194 KSH umowa spółki musi przewidzieć możliwość wypłaty zaliczki na poczet dywidendy. Zarząd może wypłacić wspólnikom zaliczkę, jeżeli spółka posiada środki wystarczające na wypłatę. Żeby można było wypłacić zaliczkę, za ubiegły rok obrotowy nie mogło być straty (art. 195 KSH).
· Termin wypłaty dywidendy:
Nie jest określony przez kodeks. Może być ustalony uchwałą zgromadzenia wspólników. Jeśli nie podjęto takiej uchwały – dywidendę należy wypłacić niezwłocznie, nie później, niż 3 miesiące od daty ogłoszenia.
2. Prawo do udziału w majątku spółki po jej likwidacji
Po likwidacji spółki najpierw spłaca się wierzycieli, a to, co zostanie, jest dzielone między wspólników proporcjonalnie do ich udziałów (art. 286 KSH). Zasady uczestnictwa można też określić w umowie spółki jako inne niż proporcjonalne.
Aportu się nie zwraca (fizycznie). Zwrotowi podlega określony procent uczestnictwa w ogólnej masie majątkowej spółki.
3. Prawo domagania się zwrotu dopłat
4. Prawo do wynagrodzenia za przekazywanie świadczeń niepieniężnych
5. Prawo rozporządzania udziałem
Udział to prawo majątkowe uzyskane przez wspólników na skutek podpisania umowy i wniesienia wkładu. Jest to prawo zbywalne.
Rozporządzanie udziałem obejmuje sprzedaż, zamianę udziału na inne prawo, darowiznę, obciążenie udziału (zastaw lub użytkowanie).
· Zasada swobody rozporządzania udziałem: wspólnik może swobodnie rozporządzać udziałem, chyba że umowa spółki nakłada ograniczenia.
· Ograniczenia:
Art. 182 KSH: swobodę rozporządzania udziałem umowa spółki może ograniczyć w następujący sposób:
- zastrzeżenie prawa pierwszeństwa zakupu udziałów przez pozostałych wspólników
- zakaz nabycia udziału przez osobę karaną
- wymóg dotyczący kwalifikacji nabywcy udziału (np. wyższe wykształcenie inżynierskie w przypadku biura projektowego)
- uzależnienie od zgody spółki
Jeśli uzależniono możliwość zbycia udziału od zgody spółki: art. 182 § 3 KSH opisuje specjalną procedurę postępowania. Zgoda zarządu musi być na piśmie. Jeśli zarząd nie wyrazi zgody – § 4 zakłada możliwość odwołania się do sądu. Zgodę może wyrazić sąd rejestrowy, jeśli istnieją ważne powody. Następnie spółka może w określonym terminie przedstawić nabywcę. Jeśli tego nie zrobi – cenę i osobę nabywcy ustala sąd rejestrowy.
Uzależnienie od zgody spółki służy ochronie interesów spółki, np. przed sprzedażą udziałów konkurencji. Jeśli ktoś naprawdę musi sprzedać swoje udziały i nie ma w zamyśle działania na szkodę spółki, to jego żądania są w pełni zaspokajane działaniem sądu.
Wspólnik X ma 100 udziałów po 1 000 zł każdy. Sprzedaje je Y’owi za cenę 25 000. Czy sprzedaż udziałów wartych
100 000 za 25 000 jest zgodna z prawem? Odp: tak, ponieważ cena nabycia jest ustalana między sprzedającym a kupującym
b) niemajątkowe (korporacyjne)
1. Prawo kontroli spółki (art. 212 KSH)
Służy każdemu wspólnikowi i upoważnia go do:
- przeglądania ksiąg i dokumentów spółki
- sporządzania bilansu dla swego użytku
- żądania wyjaśnień od zarządu
W tym celu wspólnik może działać sam lub wraz z upoważnioną przez siebie osobą (np. ekspertem w danej dziedzinie). Wspólnik nie może jednak upoważnić kogoś innego do samodzielnego przeglądania ksiąg i korzystania z prawa kontroli.
Zarząd może odmówić wspólnikowi prawa kontroli, jeśli istnieje uzasadniona obawa, że wspólnik wykorzysta zdobyte informacje w celach sprzecznych z interesem spółki i wyrządzi przez to spółce znaczną szkodę (art. 212 § 2).
Jeśli wspólnikowi odmówiono dostępu do informacji, może on żądać, aby w ciągu 1 miesiąca zwołano zgromadzenie wspólników w celu podjęcia decyzji, czy obawa istnieje czy nie. Jeśli wspólnicy uznają, że nie ma obawy, zobowiązuje to zarząd do udzielenia wspólnikowi informacji. Jeśli jednak zgromadzenie odmawia wspólnikowi prawa kontroli, to może on złożyć wniosek do sądu o zobowiązanie zarządu do udostępnienia informacji (w ciągu 7 dni od dnia zawiadomienia o uchwale).
Umowa spółki może ograniczyć prawo indywidualnej kontroli przez wspólników wyłącznie w sytuacji, gdy spełnione są oba poniższe warunki:
- istnieje rada nadzorcza lub komisja rewizyjna
- wspólnicy wyrzekają się prawa kontroli na rzecz organu nadzoru.
Ma to zastosowanie głównie w bardzo dużych spółkach, których funkcjonowanie może zostać sparaliżowane przez ilość wspólników chcących samemu kontrolować spółkę.
2. Prawo uczestnictwa i głosowania na zgromadzeniu wspólników
Wspólnik może, ale nie musi uczestniczyć w zgromadzeniu.
Art. 238: o zwołaniu zgromadzenia i porządku obrad informuje się listem poleconym wysłanym co najmniej na 14 dni przed datą zgromadzenia. Po odbytym zgromadzeniu wysyła się również list polecony w celu podsumowania, jakie uchwały podjęto.
· Pełnomocnictwo:
Jeśli umowa spółki nie stanowi inaczej, wspólnicy mogą uczestniczyć w zgromadzeniu i wykonywać prawo głosu przez pełnomocników (art. 243 § 1). Pełnomocnictwa udziela się na piśmie pod rygorem nieważności. Członek zarządu i pracownik spółki nie mogą być pełnomocnikami.
· Głosowanie:
Art. 242: na każdy udział o równej wartości nominalnej przypada 1 głos. Na każde 100 zł wartości nominalnej udziału o nierównej wartości przypada 1 głos.
W spółce jest 4 wspólników. Ile głosów na zgromadzeniu mają poszczególni z nich?
1 udział 30 000 zł - 300 głosów Gdyby: 30 udziałów po 1000 zł - 30 głosów
1 udział 70 000 zł - 700 głosów 70 udziałów po 1000 zł - 70 głosów
1 udział 40 000 zł - 400 głosów 40 udziałów po 1000 zł - 40 głosów
1 udział 80 000 zł - 800 głosów 80 udziałów po 1000 zł - 80 głosów
Uchwały zgromadzenia zapadają bezwzględną większością głosów, chyba że kodeks lub umowa spółki stanowi inaczej.
Bezwzględna większość głosów: powyżej 50% głosów oddanych
Zwykła większość: więcej głosów za niż przeciw
Większość kwalifikowana: 2/3, 3/4, 4/5 itd.
3. Prawo zaskarżenia uchwały zgromadzenia wspólników
Uchwały zgromadzenia muszą być zgodne z prawem i z interesem spółki. Zaskarżenie uchwały zgromadzenia to możliwość wytoczenia do sądu okręgowego:
1) powództwa o uchylenie uchwały – jeśli uchwała jest sprzeczna z umową spółki, bądź z dobrymi obyczajami (zasady uczciwego prowadzenia biznesu) i godzi w interes spółki lub mająca na celu pokrzywdzenie wspólnika (art. 249 KSH)
2) powództwa o stwierdzenie nieważności uchwały – jeśli uchwała jest sprzeczna z prawem (art. 252 KSH)
Prawo wytoczenia powództwa:
- przysługuje każdemu wspólnikowi niezależnie od ilości posiadanych udziałów
- wymaga legitymacji czynnej, czyli określonego zachowania (art. 250 KSH):
§ wspólnik musi głosować przeciwko uchwale
§ musi zgłosić sprzeciw wobec uchwały i musi to zostać zaprotokołowane po podliczeniu głosów
Czy wspólnik nieobecny na zgromadzeniu może zaskarżyć jego uchwałę?
- tak – jeśli został bezzasadnie niedopuszczony do udziału w zgromadzeniu (np. nie wpuszczono go na salę) (art. 250)
- tak – jeśli głosowanie odbywa się niezgodnie z porządkiem obrad
- tak – jeśli zgromadzenie zostało wadliwie zwołane (np. wspólnik nie został poinformowany w odpowiednim terminie)
- nie – jeśli wspólnik nie uczestniczył w zgromadzeniu z jakichś innych przyczyn
· Terminy wystąpienia z powództwem
1) uchylenie uchwały – 1 miesiąc od dnia otrzymania wiadomości o uchwale lub dowiedzenia się o odbytym zgromadzeniu (art. 251 KSH)
2) stwierdzenie nieważności uchwały – 6 miesięcy od dnia od dnia otrzymania wiadomości o uchwale , nie później niż z upływem 3 lat od powzięcia uchwały
4. Prawo żądania zwołania zgromadzenia wspólników
Wspólnik nie może sam zwołać zgromadzenia. Może jedynie żądać jego zwołania, jeśli ma co najmniej 1/10 część udziałów w kapitale zakładowym. Żądanie takie należy złożyć zarządowi na piśmie, najpóźniej na miesiąc przed planowanym terminem zgromadzenia (art. 236). Jeśli zgromadzenie nie zostanie zwołane w ciągu 2 tygodni od złożenia wniosku, to wspólnik może wystąpić do sądu o upoważnienie do zwołania zgromadzenia wspólników.
III. Kiedy przestajemy być wspólnikiem?
- sprzedanie udziałów
- rozwiązanie spółki
- śmierć wspólnika
- wyłączenie wspólnika (wbrew jego woli; jest to termin prawny oznaczający pozbawienie wspólnika prawa dalszego uczestnictwa w sp. z o.o.)
· Przesłanki wyłączenia wspólnika określają art. 266 i 269:
- za wyłączeniem muszą przemawiać ważne powody
- przeciwko wspólnikowi muszą wystąpić wszyscy pozostali wspólnicy, a ich udziały muszą przekraczać ½ kapitału zakładowego spółki (umowa spółki może złagodzić ten warunek zapisem, że przeciwko wspólnikowi nie muszą występować wszyscy pozostali, lecz dowolna ich liczba pod warunkiem, że w sumie mają ponad połowę udziałów).
Art. 266 § 3: udziały wspólnika wykluczonego muszą być przejęte przez wspólników lub osoby trzecie. Występując o wykluczenie wspólnika spółka musi jednocześnie wskazać nabywcę udziałów. Cena przejęcia ustalana jest przez sąd na podstawie rzeczywistej wartości w dniu doręczenia pozwu. W wyroku sąd orzeka o wyłączeniu wspólnika i jednocześnie wyznacza termin, w którym ma być zapłacona cena za udziały. Jeśli podana kwota nie zostanie zapłacona w terminie, to orzeczenie o wyłączeniu wspólnika jest bezskuteczne (art. 267 § 1). Ma to na celu ochronę interesu wspólnika np. na wypadek zmowy przeciwko niemu.